كوير تشنه

kavireteshne — Wed, 04 Oct 2006 11:45:15 GMT

اینو برای اون آدمای نوشتم که نشستن تو خونه اسم مارو تو وبشون می یارن.

با حسین ملی تریپ کل دارین پس برید چهنم بلیت مجانی

هواستون باشه دفه بعد که قصه میگید تو قصه هاتون نباشه اسم ملی

راستی شما نگفتین بچه کجایید خوشتیپهای پایین یا جوادای بالا

چون امثال شما نیست طرف ماها

جوادا نگین چرتو پرت از بلوگفا راکتاروبردارین ~ پارک ملت بدمینتوت

سبک حرف زدنتون مال لاله زاره فقط

بابا برید شمال بزنید کلوچه شب بری خونه قبل این که غروبشه

شلواراتون همه تنگو پیرانا همه سفید پارتی چیه شما باید سینما برید

دست خالی نیا طرف ماها چون لباس سفیدتون میشه پرچم زاین

kavireteshne — Wed, 02 Aug 2006 06:41:00 GMT

من تمام هستیم را در نورد با سرنوشت

در تهاجم با زمان آتش زدم کشتم

من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم

یک کلام در جزوهایم هیچ ننوشتم

من تو مقصد ها پی مقصود های پوچ افتادم

تا تمام خوبها رفتندو خوبی ماند در یادم

من به عشق منتظر بودن تمام عشقم رفت

بهارم رفت عشقم مرد یارم رفت

kavireteshne — Thu, 15 Jun 2006 14:28:18 GMT

باز اين ترانه هاروعشق است

رخش سرخ باد پارو عشق است

عشق در گير غروب درد است

بازهم طلوع ما رو عشق است

آي ازخانه زخمو گله

غربت بغض گشارو عشق است

آي از آب و هواي بي عشق

باد بان نا خدا رو عشق است

اهل بي مرز ترين دريا باش

آي اهل همه جا را عشق است

از غزل باختگان مي ترسم

شعرهاي بي هوا روعشق است

اي قشنگ سازهاآوازها

روز هاي بي ازا رو عشق است

شهيار قنبري

=========

kavireteshne — Tue, 04 Apr 2006 20:20:18 GMT

لحظه خطرناکی است لحظه ای که اميد جای خود را به نا اميدی می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که عجله جای خود را به صبوری می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که همدردی جای خود را به طرد کردن می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که " ما " جای خود را به من و تو می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که پريدن جای خود را به خزيدن می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که نور جای خود را به تاريکی می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که انسانيت جای خود را به خوی حيوانی دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که بخشش جای خود را به خشم دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که درک و تأمل جای خود را به لجبازی می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که جمع بينی جای خود را به خود بينی می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که صلح جای خود را به جنگ می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که منطق جای خود را به سنت می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که معنويات جای خود را به ماديات می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که عشق جای خود را به هوس می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که شراکت جای خود را به خيانت می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که آشنائی جای خود را به غريبی می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که صداقت جای خود را به دروغگوئی می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که صفا و صميميت جای خود را به کينه می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که خير رسانی جای خود را به شرارت می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که عقل و تفکر جای خود را به تقليد می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که زمان حال جای خود را به زمان گذشته می دهد

لحظه خطرناکی است لحظه ای که علم و منطق جای خود را به خرافات و رسوم می دهد

دل ترسو

kavireteshne — Tue, 21 Mar 2006 21:34:06 GMT

كسي آمد كه حرف عشق را با ما زد
دل ترسوي ماهم دل را به دريا زد
به يك درياي توفاني دل ما رفته مهماني
چه دوره ساحلش از دور پيدا نيست
يه عمري راهو در قدرت ما نيست
بايد پارو نزد وا داد بايد دل را به دريا داد
خودش مي بردت هرجا دلش خواست
به هرجا بورد بدون ساحل همونجاست
به اميدي كه ساحل داره اين دريا
به اميدي كه آروم مي شه تا فردا
به اميدي كه اين دريا فقط شاه ماهي داره
به عشق يكه نميبيني شباشو بي ستاره
دل ما رفته مهماني به يك درياي توفاني

زیر گنبد کبود

kavireteshne — Tue, 21 Mar 2006 21:33:08 GMT

زير گنبد كبود قصه گوي عاشقي زنداني بود
تو تمام قصه هاش لابه لاي قصه هاش
رنگ آفتابش پريدس پشت رستمش خميدس
كوچه هاش پس كوچه دارن اما هيچ رهگزري نيست
بسكه ديواراش بلندن كسي چشمش به دري نيست
قصه گو قصه رو وا داد همه رو تو قصه جاداد
تك سوار اسبشو بردن پهلون حقشو خوردن
آرزوي مادر را رو جونا به خاك سپردن
تك سوار پاي پياده پهلون حقشو داده
ديو قصش مهربون پرياش ايرو كمون
نه اصارتي به راه نه اصيري به راه
زير گنبد كبود قصه گوي عاشقي زنداني بود

رفتن دلیل نبودن نیست

kavireteshne — Tue, 21 Mar 2006 21:31:43 GMT

رفتن دليل نبودن نيست
در آسمان تو پرواز مي كنم
عصري غم گين وغروب غمگينتر در پيش
من بي زار از خود و از كرده خويش
دل نا مهربانم را به دوش مي كشم
تا آن سوي مرزهاي انظبا ، پنهان كنم
در اوج نيزارهاي پشيماني قبرهاي سياه و سر گردون
كه با ما از يك تايفه اند سلام مي گويم
تو با ور نكن اما من عاشقم
رفتن دليل نبودن نيست
در غروب آسمان تو شايد
در شب خويش تن چگونه بي تو گم شوم
تورا تا فردا تا صحر با خود مي برم
وبا ياد تو وعشق تو خواهم مورد
تو باور نكن اما من عا شقم

kavireteshne — Tue, 21 Mar 2006 20:24:18 GMT

وچه این جمله به فکر همگی افتاده
بچه هارا چه کنیم ٬ بچه ها می خواهند
بچه ها می رقصند این طریقیست که در خاطرشان می متند
ای فلانی دو ٬ سه خطی بنویس
ساده تر رنگین تر
در پی قافیه واژه نباش
سوژهی امروزی بکزر از دل سوزی
‌‌لَ لهای همه دلسوز تر از مادرشان
بیخیال از فردای و آخر و آغبتشان
من هنوز معتقدم میتوان عشق به آنها آموخت
میتوان عشق به آنها آموخت

kavireteshne — Tue, 21 Mar 2006 20:06:18 GMT

من تمام هستیم را در نورد با سرنوشت

در تهاجم با زمان آتش زدم٬ کشتم

من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم

یک کلام٬ در جزوهایم هیچ ننوشتم

من تو مقصد ها پی مقصود های پوچ افتادم

تا تمام خوبها رفتندو خوبی ماند در یادم

من به عشق منتظر بودن٬ تمام عشقم رفت

بهارم رفت عشقم مرد یارم رفت

كوير

kavireteshne — Thu, 16 Mar 2006 23:07:18 GMT

من کویر تشنه کامم

مهلتم ده تا بیایم

جرعه یی ده تا بنوشم

آری آری من کویرم

ای خدای مهربانم

مهلتی ده تا بجوشم

از دل همچون کویرم